ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΤΕΜΠΛΟΝΙΟΥ
Κάθε δυο και τρεις ανακύπτει το ίδιο πρόβλημα. Οι κάτοικοι του Τεμπλονιού κλείνουν το ΧΥΤΑ της περιοχής τους, η Κέρκυρα γεμίζει με σκουπίδια κι η ζωή του νησιού αναστατώνεται.
Οι κάτοικοι του Τεμπλονιού με το εκάστοτε κλείσιμο του ΧΥΤΑ διαδηλώνουν τη διαμαρτυρία τους για τους κινδύνους που απειλούν την υγεία τους λόγω της κακής λειτουργίας του ΧΥΤΑ. Και τότε επανέρχεται ενώπιόν μας το δίλημμα:
Να συμμεριστούμε τα παράπονα των κατοίκων του Τεμπλονιού, να κλείσει ο ΧΥΤΑ που είναι ο μοναδικός τόπος απόθεσης των σκουπιδιών της Κέρκυρας και ν’ αφήσουμε το νησί να βρωμίσει απ’ άκρη σ’ άκρη; Ή να υποστηρίξουμε την άμεση επαναλειτουργία του ΧΥΤΑ εν ονόματι του καλού της Κέρκυρας;
Η απάντηση βέβαια κάθε νουνεχούς είναι προφανής: Να μαζευτούν τα σκουπίδια αμέσως και να οδηγηθούν στο Τεμπλόνι γιατί διαφορετικά κινδυνεύει η υγεία των κατοίκων της Κέρκυρας ενώ συγχρόνως βλάπτεται ο τουρισμός της που αποτελεί τη κύρια οικονομική πηγή του νησιού. Και τελικά, κάθε φορά αυτό γίνεται. Επικρατεί η φωνή της λογικής και ο ΧΥΤΑ ξανανοίγει.
Πίσω, όμως από την πρόδηλη λογική υπάρχει το άδηλο παράλογο. Διότι είναι σ’ όλους γνωστό πως στην περιοχή λειτουργούσε για χρόνια χωματερή και στη συνέχεια δημιουργήθηκε ο ΧΥΤΑ. Με ευθύνη, όμως της τοπικής αυτοδιοίκησης ποτέ δε λειτούργησε ως ΧΥΤΑ αλλά κατ’ ουσίαν συνέχισε να λειτουργεί ως χωματερή, αφού ούτε ο βιολογικός του λειτούργησε ούτε η καύση του βιοαερίου.
Εντέλει, αυτό που για χρόνια βιώνουν οι κάτοικοι της περιοχής του Τεμπλονιού είναι ένα μαρτύριο. Εκ πρώτης όψεως λόγω της δυσοσμίας, που δεν μπορεί κανείς μας δεν μπορεί να την κατανοήσει αν δεν επισκεφτεί την περιοχή. Βρωμάει ο αέρας που αναπνέουν οι κάτοικοι της περιοχής και δεν έχουν άλλη επιλογή από το να τον αναπνέουν. Αυτό, όμως, δεν είναι τίποτα μπροστά στο μεγάλο κίνδυνο που απειλεί την υγεία τους, λόγω των κάθε είδους ρύπων, των μολυσματικών αποβλήτων και των διοξινών που έχουν κατακλείσει την περιοχή του ΧΥΤΑ. Ένα σκάνδαλο που δεν αφορά μονάχα το στενό περιβάλλον του Τεμπλονιού αλλά δυνητικά ολόκληρο το νησί.
Να θυμηθούμε πως την τελευταία εικοσαετία η τοπική αυτοδιοίκηση ενέχεται για ένα ακόμη σκάνδαλο, εκείνο του δακοκτόνου Lebaycid. Ορισμένοι πολιτικάντηδες, προκειμένου να φανούν αρεστοί στους ψηφοφόρους τους, ψέκαζαν με αεροπλάνα και ελικόπτερα όλο το νησί αδιαφορώντας για το ότι το δηλητήριο αυτό είναι επικίνδυνο για την υγεία των κατοίκων και συγκεκριμένα προκαλεί γενετικές ανωμαλίες και μακροπρόθεσμα καρκίνο.
Όμως, τούτη τη φορά, το σκάνδαλο του Τεμπλονιού είναι απείρως μεγαλύτερο. Εκτός από τη ρύπανση, τη μόλυνση της περιοχής και τη δυσοσμία το ζήτημα των διοξινών είναι πάνω απ’ όλα. Η περιοχή γύρω από τον κατ’ όνομα ΧΥΤΑ, στον αέρα, στο έδαφος και το νερό είναι γεμάτη από διοξίνες, που είναι ουσίες ισχυρά καρκινογόνες, βλάπτουν το ανοσολογικό σύστημα και προκαλούν ένα σωρό άλλες γενετικές, ενδοκρινολογικές και γενετικές ανωμαλίες.
Οι διοξίνες είναι από τις πιο τοξικές ουσίες που δημιούργησε ο άνθρωπος. Στις χωματερές παράγονται από την καύση των σκουπιδιών που περιέχουν χλωριωμένα συστατικά και πλαστικά PVC, όταν το οξυγόνο είναι ανεπαρκές. Εμπλέκονται σ’ όλη την τροφική αλυσίδα, αφού μολύνουν το έδαφος, το νερό και το αέρα. Με τα σωματίδια της στάχτης που τα παίρνει ο άνεμος, μολύνουν το χόρτο και στη συνέχεια τα ζώα που το τρώνε. Στα ζώα οι διοξίνες, που είναι λιπόφιλες, συσσωρεύονται σε ψηλές συγκεντρώσεις στο λίπος τους και στη συνέχεια μολύνουν τους ανθρώπους που καταναλώνουν το γάλα ή το λίπος των μολυσμένων ζώων.
Γύρω από τις χωματερές οι διοξίνες που ανιχνεύονται στο γάλα των ζώων είναι 1,5 φορές πάνω από ανώτερο επιτρεπτό όριο, οι τιμές που ανιχνεύονται στο λάδι είναι 12 φορές πάνω από το όριο και στα αυγά 9 φορές πάνω από το όριο.
Η δράση των διοξινών στον άνθρωπο είναι αθροιστική αλλά δεν είναι άμεση. Μπορεί να προκαλέσουν μετά από πάρα πολλά χρόνια καρκίνο (κυρίως των όρχεων και του μαστού), αρρώστιες του θυρεοειδούς, του ανοσοποιητικού καθώς και γενετικές ανωμαλίες στα παιδιά που θα γεννηθούν στη γύρω περιοχή μέχρι και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων.
Το έγκλημα είναι προφανές. Όμως, όπως όλα τα ανομήματα των πολιτικών προσώπων ξεπλένονται στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, την επονομαζόμενη «πολιτική ευθύνη». Και το ζήτημα τελειώνει χωρίς να υπάρχουν συνέπειες για τους υπεύθυνους.
Αφήνοντας, όμως κατά μέρος τις ποινικές ευθύνες των υπευθύνων, θέλω να θέσω ένα άλλο ζήτημα. Το ηθικό. Οι υπεύθυνοι σκέφτονται τον πόνο που έχουν προκαλέσει ή θα προκαλέσουν στο μέλλον; Αναλογίζονται πως με τις παραλείψεις τους και τη συγκάλυψή τους έχουν ξαμολήσει δυστυχία και εφιάλτες προς τις οικογένειες των κατοίκων του Τεμπλονιού;
Αλίμονο, κύριοι πολιτικοί υπευθυνοανεύθυνοι. Ή δεν έχετε καταλάβει τίποτα, ή δεν έχετε τσίπα.
