Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ
Τα τελευταία χρόνια ακούμε τους Κερκυραίους να παραπονούνται διαρκώς πως η Κέρκυρα έχει εγκαταλειφτεί. Δρόμοι αδιάβατοι, δημόσια κτήρια γερασμένα, δημόσιες υπηρεσίες δυσλειτουργικές. Και μπορεί όλα αυτά να είναι αληθινά, όμως στο σχόλιο αυτό θα μιλήσω για τη δική μας ευθύνη. Όχι την προσωπική αλλά τη συλλογική. Γιατί δεν έχει καμιά αξία να λέμε τα παράπονά μας ο ένας στον άλλον αλλά να θέτουμε τα προβλήματα δημόσια και επίσημα. Τότε μόνον υπάρχει πιθανότητα να ακουστούν.
Επί της ουσίας, λοιπόν. Έχει δει κανένας τα τελευταία χρόνια κάποια ανακοίνωση του συλλόγου των Κερκυραίων μηχανικών για την επικίνδυνη κατάσταση των δρόμων, για την κακή κατάσταση των κτηρίων και την καθοδήγηση για τη συντήρησή τους; Έχει πάρει ποτέ θέση ο ίδιος σύλλογος για την κατάσταση των δρόμων της πόλης που διαρκώς σκάφτονται για να τοποθετηθεί κάποιο υπόγειο δίκτυο που αμέσως μόλις τελειώσει ξεκινάει καινούργιο σκάψιμο για να τοποθετηθεί κάποιο άλλο δίκτυο;
Κι όμως, η Κέρκυρα ζει σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον τουρισμό κι η πόλη της θα έπρεπε να είναι σαν βιτρίνα. Οι δρόμοι της θα έπρεπε να είναι ακέραιοι κι αυτό θα μπορούσε να γίνει αν υπήρχε ένα επισκέψιμο υπόγειο δίκτυο σ’ όλο το κέντρο της πόλης που θα φιλοξενούσε οποιοδήποτε δίκτυο, υδρευτικό, αποχετευτικό, ηλεκτρικό, τηλεφωνικό, τηλεοπτικό, του φωταερίου, και ότι άλλο οι νέες τεχνολογίες θα φέρουν. Κι αν δεν μιλήσουν οι μηχανικοί που γνωρίζουν, ποιοι θα μιλήσουν για τέτοια θέματα και πώς θα προκύψουν οι λύσεις;
Τα ίδια ισχύουν για τους αρχιτέκτονες. Η πόλη της Κέρκυρας επί χρόνια κακοποιήθηκε βάναυσα και δεν είδαμε ποτέ μια ανακοίνωση από την πλευρά των αρχιτεκτόνων. Τώρα δε που δημιουργήθηκε αυτή η χρυσή ευκαιρία με την ένταξη της πόλης της Κέρκυρας στα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς της Ουνέσκο, ενώ βλέπουμε πως δημιουργούνται παλινωδίες και προσκόμματα από την πλευρά των θιγομένων συμφερόντων, δεν ακούσαμε ούτε λέξη από το τους αρχιτέκτονες. Κι όμως, πρέπει να μιλήσουν και να βοηθήσουν να προχωρήσει ο εξωραϊσμός της πόλης εξηγώντας συγχρόνως πως αν θιγούν κάποια συμφέροντα τα οφέλη που θα προκύψουν από τον βελτίωση της αισθητικής της πόλης θα είναι πολλαπλάσια.
Ας πούμε και για τη δημόσια υγεία που βρίσκεται στο έλεος του Θεού. Επί χρόνια συντελούνταν εκείνοι οι ανελέητοι δηλητηριώδεις αεροψεκασμοί και δεν είδαμε τον Ιατρικό Σύλλογο να παίρνει θέση. Το ίδιο συνέβη και με το χάλι των χωματερών και ιδιαίτερα με τη ντροπή του Τεμπλονίου, που ενώ αναφέρεται ως ΧΥΤΑ λειτούργησε ως χωματερή και ο Ιατρικός Σύλλογος είπε ποτέ μια κουβέντα για να υπερασπιστεί την υγεία των κατοίκων του Τεμπλονίου αλλά και της ευρύτερης περιοχής, αφού ο υδροφόρος ορίζοντας έχει ρυπανθεί και μολυνθεί.
Δεν είδαμε ούτε κάποια ανακοίνωση για τις βρώμικες παραλίες και για την ενθάρρυνση των δήμων προς τη βιολογική επεξεργασία των λυμάτων, που πρέπει να γίνει σε όλο το νησί. Κι υπάρχουν, επίσης, πολλά άλλα σοβαρά θέματα που οι απλοί πολίτες δεν γνωρίζουν και θα περίμενε κανείς οι γιατροί να τα θέσουν, όπως για παράδειγμα το ζήτημα της λεπτοσπείρωσης που ενδημεί στην Κέρκυρα επειδή κατέκλυσαν όλο το νησί τα ποντίκια, καθώς και για το Άουσβιτς των σκύλων που υπάρχει στον Αϊ Γιάννη κι αποτελεί τη μεγάλη δεξαμενή της λεϊσμανίασης που επίσης ενδημεί στο νησί.
Και κάτι τελευταίο, που ίσως είναι και το κεφαλαιώδες για τη δημόσια υγεία. Ποιος ποτέ έθεσε το ζήτημα της απουσίας Νομιάτρου στην Κέρκυρα; Ένας Νομίατρος, με τις ειδικές γνώσεις του, θα μπορούσε να είχε δώσει λύσεις σε πολλά ζητήματα δημόσιας υγείας. Κι όμως, έχει αποσιωπηθεί πλήρως η επί τρεις δεκαετίες απουσία Νομιάτρου από την Κέρκυρα.
Σιωπή, σιωπή, σιωπή. Κι όλα αυτά συμβαίνουν από την έλλειψη συναίσθησης του χρέους και της ευθύνης, Γιατί οι επιστήμονες και πολλοί άλλοι συλλογικοί φορείς δεν έχουν συνειδητοποιήσει ούτε το χρέος τους, ούτε τη δύναμή τους. Πράγμα που ‘εχει παγιώσει στον τόπο μας την αδράνεια και τον εφησυχασμό.
