Φοβάστε πως θα χαθούμε; Προσωπικά δεν το πιστεύω, όσο και αν ωρύονται οι Κασσάνδρες. Γιατί αυτό κάνουν. Με τα δελτία ειδήσεων, τις εκπομπές λόγου και τα στρογγυλά τραπέζια να αναλύουν κατ’ αποκλειστικότητα την οικονομική κρίση ποιος μπορεί να μην επηρεαστεί; Η μετοχή του ΟΤΕ έπιασε πάτο η μετοχή της Εθνικής έχασε πάλι 5% και οι ΔΕΚΟ συνεχίζουν να δημιουργούν ελλείμματα εν μέσω μνημονίου. Η καταστροφή έχει πλησιάσει.
Όμως, αυτά δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με τις τραγικές καταστάσεις που έχει περάσει ο Ελληνισμός. Λοιμούς, Θερμοπύλες, Ρωμαϊκές λεγεώνες, την Αθήνα, αυτήν την λαμπρή πόλη της αρχαιότητας να μετατρέπεται σ’ ένα ασήμαντο χωριό. Μέχρι που φτάσαμε στην ισοπέδωση του Ελληνισμού με την πτώση της βασιλεύουσας πόλης και το σκοτάδι που ακολούθησε. Γιατί εκείνο ήταν σκοτάδι, εκείνη ήταν κρίση. Για ποια χρέη μιλάμε τώρα, ποια ομόλογα και ποια σπρεντ; Αφανισμένοι ήμασταν. Σβησμένοι από το χάρτη. Αλλά αντέξαμε γιατί μας κράτησε αυτό που κανένας δεν είχε λογαριάσει. Οι λέξεις οι Ελληνικές που απ’ ότι φαίνεται αντέχουν σε κατοχές, σε σφαγές και σε κάθε είδους κρίσεις.
Λέξεις, τι λέξεις; Θα μου πείτε. Και βέβαια ακούγεται ακατανόητο αυτό το περί λέξεων γιατί μπήκε στο περιθώριο το χρηματιστήριο του πνεύματος. Υποτιμήθηκαν οι αξίες. Τι να το κάνεις σήμερα ένα ποίημα; Και ποια αξία έχει μια ιστορία, ένας μύθος; Παρ’ όλα αυτά, παρά την αποσιώπηση, υπάρχουν αξίες σταθερές στο χρηματιστήριο της γλώσσας. Όχι μονάχα από τον αρχαίο μας θησαυρό, Αριστοτέλη, Πλάτωνα, Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη κι όλους τους άλλους αμέτρητους λογίους και σοφούς αλλά κι από τη σύγχρονο.
Limit up έκανε η μετοχή του Παπαδιαμάντη το 2011 που κηρύχτηκε έτος Παπαδιαμάντη κι η μετοχή του Καβάφη καλά κρατεί στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, αφού υπάρχει σ’ όλα τα μεγάλα χαρτοφυλάκια του πνεύματος. Κι η μετοχή του Καζαντζάκη όχι μονάχα με το «Ζορμπά» και τον «καπετάν Μιχάλη» του αλλά και με τις άλλες τις μεγάλες του καταθέσεις την «Ασκητική» και την «Αναφορά στο Γκρέκο» μας ταξιδεύει παντού.
Γιατί λοιπόν, να λέμε πως φτωχύναμε ξαφνικά; Εμείς που έχουμε το κοίτασμα της γλώσσας απ’ το οποίο άντλησε γλώσσα και πολιτισμό όλη η δύση; Στο κάτω κάτω όλοι μας, μέχρι και ο πιο φτωχός όλο και κάτι λέξεις Ελληνικές έχει στο σεντούκι του. Ένα νανούρισμα, ένα παραμύθι, κάτι απ’ τη λαϊκή μας παράδοση. Αν γινόταν να έβγαιναν ξαφνικά όλα αυτά στην επιφάνεια, θα φαινόταν πως είμαστε ο πιο πλούσιος λαός του κόσμου. Γιατί αυτός είναι ο θησαυρός που πάντα μας σώζει. Η γλώσσα μας.
Γι αυτό κάθε φορά που ακούτε για την κρίση και την επερχόμενη καταστροφή της χώρας χρησιμοποιείτε το ξόρκι του Ελύτη που μας συμβουλεύει: «όπου και να σας βρίσκει το κακό αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
