Ο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
Το γνωστό ζήτημα. Η οικονομική κρίση. Τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα. Κάθε μέρα περιμένουμε να φτάσουμε στον πάτο, αλλά το μαρτύριο δεν τελειώνει. Οικογενειάρχες απολύονται, συνταξιούχοι δεν τα βγάζουν πέρα και υποφέρουν, νέοι δε βρίσκουν δουλειά και υποχρεώνονται να φύγουν στο εξωτερικό. Κι αυτό το τελευταίο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, γιατί εκεί που λες πως, καλά κάνουν οι νέοι και φεύγουν, την ίδια στιγμή γεννιέται ένα μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα, μία μεγάλη εθνική κρίση.
48811 νέοι το 2010 συμπλήρωσαν βιογραφικά στη Ευρωπαϊκή διαδικτυακή πύλη Europass αναζητώντας μια θέση στο εξωτερικό, κι απ’ ότι φαίνεται, το ρεύμα αυτό συνεχίζεται. Ασφαλώς, δεν είναι η πρώτη φορά που οι Έλληνες μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνα η φυγή προς την Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά ήταν μια μεγάλη διέξοδος για τους άνεργους νέους. Κι αυτή η φυγή διατηρήθηκε επί αρκετές δεκαετίες φτάνοντας στο απόγειό της με τη μετανάστευση προς τη Γερμανία τις δεκαετίες του 1960 και 1970.
Σήμερα, όμως, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά είναι διαφορετικά κι ο κίνδυνος του αφελληνισμού δεν είναι πιθανολογούμενος αλλά ορατός. Όταν στο παρελθόν αντιστοιχούσαν 6 και περισσότερες γεννήσεις σε κάθε γυναίκα, σήμερα που η υπογεννητικότητα μαστίζει τη χώρα ο αριθμός αυτός έφτασε στο 1,2. Αν υπολογίσουμε πως για να διατηρηθεί ένας πληθυσμός σταθερός πρέπει να αντιστοιχούν 2,1 γεννήσεις σε κάθε γυναίκα, ήδη, αντιλαμβάνεται κανείς πως σε σαράντα χρόνια θα έχει μείνει ο μισός Ελληνικός πληθυσμός
Σαν να μην έφτανε αυτό, σήμερα, λόγω της οικονομικής κρίσης, έχουμε επί πλέον μείωση του πληθυσμού, γιατί πολλοί από τους νέους που φεύγουν, πιθανόν να μην επιστρέψουν στην Ελλάδα. Κι έτσι δε θα χαθεί ένα τυχαίο μέρος του πληθυσμού αλλά το ποιοτικότερο. Γιατί, οι νέοι που φεύγουν αποτελούν την αφρόκρεμα της Ελληνικής κοινωνίας, αφού είναι οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων μας που είναι έτοιμοι να προσφέρουν ποιοτικές υπηρεσίες στη χώρα και να κάνουν οικογένεια.
Κι αφού ο Ελληνικός πληθυσμός θα συρρικνώνεται, αυτόματα, με το φαινόμενο της ώσμωσης, θα αυξηθούν προς την Ελλάδα τα προσφυγικά κύματα από τις εξαθλιωμένες χώρες και το κενό που αφήνουν οι Ελληνικής παιδείας κάτοικοι, θα καλυφθεί από αμόρφωτους, πεινασμένους και αλλόθρησκους με αποτέλεσμα να μεγεθυνθούν στο μέλλον τα ήδη γνωστά ζητήματα της εγκληματικότητας, της οικονομίας και της ανεργίας προετοιμάζοντας άλλα προβλήματα φυλετικά και θρησκευτικά.
Με λίγα λόγια, αν η οικονομική κρίση που περνάει σήμερα η Ελλάδα, είναι ένας εφιάλτης, το δημογραφικό πρόβλημα είναι για τη χώρα κρυφή αρρώστια. Κι αυτό γιατί αργά ή γρήγορα ο οικονομικός εφιάλτης θα περάσει και, παρ’ ότι με πόνο, η οικονομία θα ισορροπήσει. Το δημογραφικό πρόβλημα, όμως, δουλεύει αθόρυβα και αργά υποσκάπτοντας την εθνική μας υπόσταση.
Το δημογραφικό ζήτημα πώς θα εξελιχθεί; Η αλλοίωση του πληθυσμού που ήδη έχει ξεκινήσει και θα συνεχίζεται τα επόμενα χρόνια, τι επιπτώσεις θα έχει στο μέλλον των παιδιών μας και στο μέλλον της Ελλάδας; Δύσκολο να απαντήσει κανείς σ’ ένα τόσο καίριο ερώτημα, σε καιρούς που η παγκοσμιοποίηση, οι κλιματική αλλαγή κι οι αναταραχές της Αφρικής και της Ασίας εξωθούν στίφη πεινασμένων προς την Ευρώπη, περνώντας, όμως, πρώτα από την Ελλάδα.
Το κακό είναι πως η αλλοίωση του πληθυσμού, δεν είναι αναστρέψιμη. Κάθε άλλο, μάλιστα. Όσο θα μειώνεται ο Ελληνικής παιδείας πληθυσμός, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται το πρόβλημα. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα: Επιτρέπεται να μείνουμε αδρανείς; Ν’ αφήσουμε τις εξελίξεις στην τύχη τους;
Παραλάβαμε μια χώρα που αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες. Κι αναγεννήθηκε γιατί η ιστορία την όρισε θεματοφύλακα ενός από τους σημαντικότερους πολιτισμούς αυτού του πλανήτη. Και ξαφνικά, τυχαίνει σε μας, τυχαίνει στη γενιά μας να την εγκαταλείψουμε; Όχι, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας τέτοια ντροπή.
Ναι, είναι ντροπή να βλέπουμε τους νέους να φεύγουν και να μην κάνουμε κάτι. Είναι ντροπή η υπογεννητικότητα να συρρικνώνει τον Ελλαδικό πληθυσμό κι εμείς να μένουμε απαθείς.
Κι έρχεται το ερώτημα: Τι να κάνουμε;
Η απάντηση είναι πως θα μπορούσαν να παρατεθούν μια σειρά προτάσεων για τη λύση του δημογραφικού προβλήματος. Όμως, ακόμη κι οι ποιο εύστοχες προτάσεις θα πέσουν στο κενό αν το δημογραφικό πρόβλημα δεν κατανοηθεί και δεν αναδειχθεί ως μείζον και εθνικό. Και τούτη τη στιγμή, αυτή μονάχα πρέπει να είναι η μοναδική μας προσπάθεια. Να συνειδητοποιηθεί η σοβαρότητα του ζητήματος. Να κατανοηθεί από τον καθένα μας χωριστά και συγχρόνως από τη συντεταγμένη πολιτεία πως το δημογραφικό δεν είναι ένα συνηθισμένο πρόβλημα αλλά η κερκόπορτα που θα επιτρέψει την άλωση της Ελλάδας.
Εφ’ όσον κατανοηθεί το πρόβλημα, τότε, προτάσεις θα βρεθούν πολλές και καλές.
